Θυσία σε άγνωστο, άχρηστο θεό

-->

Προς το τέλος του 2008 άνοιξε το tvxs.gr, το πρώτο σάιτ στην Ελλάδα στο οποίο υπήρχε εκτεταμένος πολιτικός σχολιασμός από μέλη και διάλογος μεταξύ τους, ενίοτε πολύ υψηλού επιπέδου -καμία σχέση με τον οχετό του facebook.

Σύντομα αφότου ξεκίνησε, σημειώθηκαν τα γεγονότα του Δεκέμβρη 2008, και το σάιτ μετατράπηκε αυτόματα σε έναν χώρο διαλόγου και όσμωσης όλου του αριστερού φάσματος (από κεντροαριστερά μέχρι αναρχικούς). Η φόρα αυτή διατηρήθηκε για ένα χρόνο και βάλε.

Εκείνη την περίοδο έγραφα πολύ συχνά αλλά και διάβαζα φανατικά κάποιους σχολιαστές που έγραφαν εξαιρετικά κείμενα, όπως ο Elikas, ο Zaphod ή ο αγαπημένος μου, ο σοφός αναρχικός bobfisher. Τα κείμενα αυτών (και πολλών άλλων) ήταν πολύ ανώτερα σε επίπεδο από το κανονικό περιεχόμενο του σάιτ.

Δυστυχώς το tvxs κατάργησε το αρχείο του και δεν μπορώ να ανατρέξω ούτε στα κέιμενα άλλων ούτε στα δικά μου. Βρήκα όμως κάποια πράγματα στο δικό μου αρχείο.

Παρά το αριστερόστροφο του κοινού του σάιτ, υπήρχαν αναγνώστες και σχολιαστές από κάθε πολιτική απόχρωση. Και ναι, και ακροδεξιοί, αφού ήδη υπήρχε το ΛΑΟΣ.

Τότε κυκλοφόρησαν τα πρώτα φασιστοτρόλ της Χρυσής Αβγής (μερικές φορές δεν τους ξεχώριζες από τους καρατζαφερικούς), που έδιναν ήδη τη δική τους μάχη προσηλυτισμού αφενός αλλά και τρολαρίσματος αφετέρου. Για τους μη γνώστες, τρολάρισμα είναι να παρενοχλείς τους άλλους με τα γραφόμενά σου στα social media, είτε βρίζοντας είτε εκτροχιάζοντας τη συζήτηση είτε ρίχνοντας το επίπεδο της επιχειρηματολογίας, ο δε φερόμενος κατ’ αυτόν τρον τρόπο λέγεται τρολ. Ίδε και εδώ: http://en.wikipedia.org/wiki/Troll_(Internet).

Σήμερα η ακροδεξιά ρητορική είναι πλέον εδραιωμένη, αλλά τότε (με την κρίση στα σπάργανα, με το εξεγερσιακό άρωμα του Δεκέμβρη στον αέρα και τα δημοκρατικά αντανακλαστικά του μέινστριμ πολίτη λιγότερο σκουριασμένα) μας προξενούσε δεινή εντύπωση.

Τότε εμπνεύστηκα το παρακάτω κείμενο, το οποίο και πόσταρα σαν σχόλιο σε κάποια συζήτηση όπου είχαν εμφανιστεί αρκετά τρολ αναμασώντας ιδέες περί εθνικής καθαρότητας. Σκοπός μου ήταν να κλονίσω, έστω και σε υποσυνείδητο επίπεδο, τις βεβαιότητές τους, γνωρίζοντας φυσικά ότι υπήρχαν μηδαμινές ελπίδες να συμβεί κάτι τέτοιο. 

Το κείμενο διαπνέεται από έναν συναισθηματικό τόνο που μπορεί να φαντάζει αταίριαστος με την περίσταση και τους αποδέκτες. Από την αλλη μεριά θεώρησα καθήκον μου, αντί να απαντήσω με απαξίωση (άντε γαμήσου ρε φασίστα) όπως μπορεί και να είχα κάνει κάποιες φορές, να επιχειρήσω να τους απευθυνθώ σοβαρά, με λέξεις και φράσεις που λειτουργούν σαν κοκκαλιάρικα δάχτυλα μάγισσας, τόσο μακριά και επίμονα που μπορούν να τρυπώσουν μέσα από πλεκτούς σιδηρούς χιτώνες για να αγγίξουν λίγο άνθρωπο. Γράφτηκε άνοιξη 2009.

Προς όλους τους πιστούς του θεού της Φυλετικής Ανωτερότητας.

Χιλιάδες χρόνια τώρα θυσιάζετε ανθρώπους στα πόδια του θεού σας. Τους σφάζετε και τους ακρωτηριάζετε. Ταΐζετε το θεό σας με τη σάρκα τους. Του δίνετε να πιει το αίμα τους. Οι θυσίες σας είναι μάταιες. Ο θεός σας δεν υπάρχει. Ποτέ δεν υπήρχε. Γιατί ακόμη και όταν ήταν ζωντανός, ποτέ δεν ήταν αληθινός.

Κάπου βαθιά μέσα σας υπάρχει μια σπίθα. Μια φωνή που λέει «μήπως κάνω λάθος; Μήπως ο θεός μου δεν υπάρχει; Μήπως τελικά δεν είμαι ανώτερος από τους άλλους αλλά ίσος με κάθε άλλο ανθρώπινο ον;». 

Την πολεμάτε αυτή τη φωνή. Τη φιμώνετε. Την καταπνίγετε. Κάνετε ότι δεν υπάρχει. Αρνείστε να αναγνωρίσετε την ύπαρξή της. Γιατί αν υπάρχει η αμφιβολία, δεν υπάρχετε εσείς.

Σας έχουν μάθει, όλους μας έχουν μάθει, να μην είμαστε οι εαυτοί μας. Μας έχουν μάθει να είμαστε το μίσος, η εμπάθεια, η δίψα για επικράτηση. Και όταν κάποιος μας τα πάρει όλα αυτά, γινόμαστε τίποτα. 

Μας έχουν μάθει να νιώθουμε καλοί μόνο όταν είμαστε καλύτεροι από κάποιον άλλον. Ακόμη και αν πρέπει να γίνουμε οι χειρότεροι για να το αποδείξουμε.

Μας έχουν μάθει να κρύβουμε τα δικά μας προβλήματα, το δικό μας φόβο, τη δική μας ανεπάρκεια πίσω από αυτό τον ψεύτικο θεό της ψεύτικης ανωτερότητας, της κίβδηλης  καθαρότητας. Και το κυριότερο, πίσω από αυτή τη θεότητα, πίσω από το είδωλό της,  κρύβουμε τη δυνατότητα να γίνουμε αυτοί που θα μπορούσαμε να είμαστε. Καλοί άνθρωποι. 

Βλέπετε, όταν φταίει πάντα ο ακάθαρτος ξένος, όταν για όλα είναι υπεύθυνος ο (προσωρινά) προαιώνιος εχθρός, ποτέ δεν θα φταίμε εμείς. Ούτε θα είμαστε εμείς υπεύθυνοι για τίποτα. Έτσι θα μείνουμε για πάντα αδιόρθωτοι. Υποχείρια όπως μας θέλουν. Να σκοτωνόμαστε μεταξύ μας για φαντάσματα και πουκάμισα αδειανά.

Αφήστε την καρδιά σας να μαλακώσει. Αφήστε έστω για μια φορά τη φωνή της αμφιβολίας να ακουστεί. Μη φοβάστε τις ερωτήσεις της. Εξάλλου αν ο θεός σας είναι τόσο γνήσιος, αν είναι όντως θεός, δεν έχει τίποτε να φοβηθεί, έτσι δεν είναι;

Τότε, μπορεί να συμβεί κάτι που δεν περιμένατε. Μπορεί να νιώσετε καλά με τους άλλους. Μπορεί να νιώσετε ότι τόσο καιρό ο φόβος και το μίσος σας για αυτούς δεν ήταν αυτό που σας έκανε να ξεχωρίζετε αλλά αυτό που σας έτρωγε ζωντανούς. Και για πρώτη φορά, μπορεί να νιώσετε καλά με τον εαυτό σας. Τον τόσο αδικημένο από πολλούς, κυρίως όμως από εσάς τους ίδιους.

Σκεφτήκατε ποτέ ότι κάθε εθνικιστής πιστεύει ακράδαντα ότι η δική του φυλή είναι η ανώτερη, η εκλεκτή, η περιούσια; Ο Έλληνας εθνικιστής αυτό πιστεύει, ταυτόχρονα ο μεγάλος του εχθρός, ο Τούρκος εθνικιστής, νομίζει ακριβώς το ίδιο για τη δική του φυλή. Ο Γερμανός και ο Άγγλος το ίδιο. Ο Αλβανός και ο Έλληνας το ίδιο. Ο Αμερικανός και ο Ιάπωνας το ίδιο. Ακόμη και ο Γερμανός και ο Εβραίος, το ίδιο νιώθουν. 

Όλοι αυτοί οι αιώνιοι αντίπαλοι (που επίτηδες παρέθεσα σε αντιθετικά ζεύγη) αγαπούν παράφορα τη φυλή τους και μισούν κάθε άλλη, με τον ίδιο τρόπο και την ίδια ζέση όπως εσείς. Και είναι ένα εκατομμύριο τοις εκατό σίγουροι ότι δεν κάνουν λάθος.

Όλοι αυτοί πολέμησαν και έχυσαν το αίμα τους, όπως και των εχθρών τους, με αυτή τη βεβαιότητα. Ότι αυτοί είναι οι καθαροί και οι ανώτεροι και ότι όλοι οι άλλοι έπρεπε να ηττηθούν και να εξοντωθούν. Τελικά, όλοι έχουν άδικο, εκτός από μας; Μα και αυτοί το ίδιο λένε για μας.

Αν μια φορά δώσετε στον εαυτό σας την ευκαιρία για την οποία διψάει, να αποδείξει την ανωτερότητά του, ας είναι μια πραγματική ανωτερότητα. Μια ανώτερη ανθρώπινη συμπεριφορά και συνείδηση.

Ας φανούμε ανώτεροι, αλλά όχι από τους άλλους, γιατί αυτό δεν γίνεται. Ας φανούμε ανώτεροι από τον χθεσινό, τον φανατισμένο, τον ελλειμματικό εαυτό μας.

Και μόλις βρούμε τον εαυτό μας, τότε θα ξέρουμε χωρίς δεύτερη σκέψη, ποιος είναι αυτός που μας φταίει πραγματικά. Και θα διεκδικήσουμε αυτό που πραγματικά μας αξίζει. Δεν θα ζητάμε το αίμα των άλλων, αλλά το δικό μας αίμα και τη δική μας ζωή. Μας τη χρωστούν οι καθοδηγητές μας. Δεν θα μας τη δώσουν, αν δε τη ζητήσουμε. Και δεν θα τη ζητήσουμε, αν δεν υποψιαζόμαστε καν ότι υπάρχει.