Ιδρυματική Διακήρυξη

Έχω περάσει αρκετές ώρες της ζωής μου μπροστά σε μια οθόνη σχολιάζοντας πολιτικά και φιλοσοφικά ζητήματα στο διαδίκτυο. Σχόλια επί σχολίων, κάποια ιδιαίτερα μακροσκελή, σε ειδησεογραφικά σάιτ ή μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Είναι απορίας άξιο για κάποιους τι είδους απόλαυση ή οφέλη αντλεί κανείς από μια τέτοια διαδικασία, η οποία μπορεί να ροκανίσει, σιγά σιγά αλλά πολύ αποτελεσματικά, τον πεπερασμένο χρόνο κάθε μέρας και να εξαντλήσει τις αντίστοιχα πεπερασμένες αντοχές οποιουδήποτε ανθρώπου.

Δεν πρόκειται ακριβώς περί γενναιοδωρίας εκ μέρους μου. Χωρίς να θέλω να επεκταθώ (εδώ τουλάχιστον) όσο απαιτεί το θέμα, θα έλεγα ότι σε μένα ο ιντερνετικός σχολιασμός λειτούργησε και λειτουργεί πολλαπλά. Είναι και ευκαιρία να επιδοθώ στην αγαπημένη συνήθεια του γραψίματος, είναι και ανάγκη επικοινωνίας με άλλους, και ανάγκη συνειδητοποίησης γεγονότων ή ιδεών μέσα από τη γραφή (πολλές φορές καταγράφοντας μιαν ιδέα ή αίσθηση βοηθάς τον εαυτό σου στην αποκρυστάλλωσή της), και πράξη αυτοψυχανάλυσης, αλλά και εικονικό αγχολυτικό χάπι (όλα τα ψηφιακά μέσα είναι δυνάμει εθιστικά και ο εθισμός ως γνωστόν είναι μια στρεβλή προσπάθεια να θεραπευτούν τα προβλήματά μας). Πιθανόν είναι και άλλα πολλά που δεν συλλαμβάνω.

Πάντως από τα παραπάνω θα σταθώ λιγάκι στην αποκρυστάλλωση της πολιτικής άποψης μέσα από τη γραφή. Είμαι για ποικίλους λόγους, όψιμα πολιτικοποιημένος άνθρωπος. Μεγάλωσα σε ένα οικογενειακό περιβάλλον που διεπόταν και διέπεται από μια αντινομία. Αφενός κυριαρχούσε ένας λόγος συντηρητικός και θα έλεγα εν δυνάμει οπαδικός, δηλαδή ένας λόγος αντιπολιτικός που επηρέασε θέλοντας και μη τη σκέψη μου, ιδίως στην πρώτη νιότη, αφετέρου τα ίδια πρόσωπα που εξέφεραν αυτό τον λόγο μου έδωσαν -και απλόχερα μάλιστα- το πολιτισμικό κεφάλαιο που επιτρέπει την πλήρη αμφισβήτησή του, αλλά και τη γενικότερη αμφισβήτηση. Μου κληροδότησαν δηλαδή μαζί έναν τρόπο σκέψης βαθιά πολιτικό.

Αυτή η αντινομία, αλλά και η γενικότερη σχετικιστική συγκρότησή μου οδήγησαν σε μια μπερδεψούρα. Όσο μεγαλώνω όμως φιλτράρω όλο και καλύτερα το τι είμαι εγώ και το τι οι ακούσιες ή ανεπιθύμητες καταβολές μου. Η γραφή με βοήθησε και ακόμη με βοηθάει στην αποκρυστάλλωση των ιδεών και στην ίδια την κατανόηση του κόσμου, όπως τον ερμηνεύω ο ίδιος.

Συνειδητοποιώντας κάποια στιγμή το μακροσκελές (κόντρα στην τάση του μέσου) των σχολίων που έχω καταθέσει στο ίντερνετ, σκέφτηκα ότι στην πραγματικότητα δεν είναι απλώς σχόλια αλλά κανονικότατα κείμενα ή ενδεχομένως (με μικρές προσαρμογές) και άρθρα (ιστολογίου π.χ.). Για την ακρίβεια, προφανώς πάντοτε έβλεπα το ποστάρισμα σαν συγγραφή, αλλιώς δεν θα έγραφα τόσα πολλά, απλώς δεν ήταν παρά εκ των υστέρων που συνειδητοποίησα την ίδια μου τη συγγραφική πρόθεση.

Πολλές φορές λοιπόν μου ήρθε η ιδέα να μαζεύω κάποια από αυτά τα σχόλια, ιδίως όσα θεωρώ ότι αξίζει να διαβαστούν και από άλλους, σε ένα ιστολόγιο. Η αναβλητικότητά μου (θα την έλεγα έμφυτη αλλά δεν μου αρέσουν οι ντετερμινιστικές διατυπώσεις, ποιος μας λέει ότι δεν είναι επίκτητη;) αλλά και η πολυπραγμοσύνη μου, σε συνδυασμό με τη χαοτική κατανομή προσωπικού χρόνου, δεν με άφησαν να ασχοληθώ περισσότερο.

Σήμερα όμως, τελείως τυχαία, χωρίς καμία νοητική προετοιμασία, αβίαστα θα έλεγα, άνοιξα ένα ιστολόγιο. Αυτό το πρώτο ποστ είναι το ρεζόν ντ’ ετρ του ιστολογίου, που το ονόμασα Περσινά Ξινά Σταφύλια.

Ο τίτλος δεν είναι τυχαίος. Λέω «Περσινά», γιατί τα κείμενα αυτά είναι παρελθούσης συγκυρίας, επομένως είναι λίγο-πολύ μπαγιάτικα. Είναι ό,τι θυμάμαι, χαίρομαι. Σκέψεις που καταγράφηκαν σε ένα μέσο και κλίμα που ευνοεί το εφήμερο. Κάποιες από αυτές όμως νιώθω ότι σπάνε τα όρια του εφήμερου και αντιπροσωπεύουν την κοσμοθεωρία μου, ή ακόμη πιο πιθανό, την αναδιαμορφώνουν και την εμπλουτίζουν. Επομένως τις σερβίρω άφοβα, αν και παλιάς εσοδείας.

Το «Περσινά» είναι σε παρένθεση γιατί σκοπεύω μεν να δημοσιεύω παλιότερα κείμενά μου αλλά και να αναρτώ νέα κείμενα -εκτεταμένη βερσιόν σχολίων μου σε διάφορα σάιτ χωρίς το άγχος της κατάχρησης χώρου- ή και ολωσδιόλου νέα ποστ, που δεν βρήκαν αφορμή αλλού στο ίντερνετ αλλά μόνο μέσα στο κεφάλι μου.

Όσο για τα «Ξινά Σταφύλια», δεν είναι άλλα από τον καρπό της ιντερνετικής συγγραφικής μου προσπάθειας, γύρω από θέματα που δεν είναι ευχάριστα ούτε τα πραγματεύομαι έτσι, επομένως αναμενόμενη η ξινή επίγευση (μετριαζόμενη από τη γλυκύτητα της ελληνικής σταφίδας σε συνδυασμό με άρωμα δέρματος και νότες φράουλας).

Αφορμή για γράψιμο συνήθως η πολιτική επικαιρότητα, μπλεγμένη συχνά πυκνά με προσωπικές εμμονές, όπως τα ιατρικά θέματα (απώλεια μνήμης και συνεπακόλουθος οξύς αιφνίδιος φασισμός), η κοσμολογία (ανακάλυψη ουτοπιανών πλανητών στους οποίους μπορεί να μην ταξιδέψουμε ποτέ αλλά που νιώθουμε την αναγκαιότητα να εντοπίσουμε), η κλινική ψυχονευρολογία (περί ανωριμότητας του αριστερού ημισφαιρίου του πολιτικού μας εγκεφάλου) και άλλα τέτοια.

Τέλος αυτό το ιστολόγιο εξυπηρετεί και στην εν δυνάμει δημοσιοποίηση των γραφομένων μου εκτός των social media, στο σπάσιμο δηλαδή του ιδρυματισμού που προκαλεί η αποκλειστική χρήση των μέσων αυτών. Μαζεμένα τα κείμενα σε ένα ιστολόγιο παραμένουν μεν στο ίντερνετ, αλλά αλλάζει η πρόθεσή μου ως προς αυτά: επιτέλους δεν είναι σκόρπια μπουκαλάκια με μηνύματα σε μια θάλασσα πληροφοριών, αλλά πνευματική δραστηριότητα συγκεκριμένου υποκειμένου. Είναι μια πιο ουσιαστική, πιο δημιουργική και πιο συνειδητοποιημένη οπτική γωνία.

Θα μου ευχηθώ καλή σοδειά. Μάζευε κι ας είν' και ρόγες.